Archive

Uncategorized

Μια ωραία, χαλαρή Κυριακή, με λίγη αγχολυτική φασίνα και το κλασσικό πλέον πρωινό, το οποίο θα τρώω με παραλλαγές για άλλη μια εβδομάδα.
Image

Το χάιλάιτ του ΣΚ ήταν το μπάρμπεκιου στο οποίο πήγα σήμερα. Θα μου πεις, κάνεις δίαιτα και πας σε μπάρμπεκιου; Στο στόμα του λύκου; Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν τρώνε κάτι, τα λαχανικά τους (η συγκεκριμενη δίαιτα προτείνει τριπλάσια από το εκάστοτε κυρίως πιάτο – το ακολουθώ χαλαρά).

Image

Στο μπάρμπεκιου έφαγα ψητό κοτόπουλο (το μισό απο αυτό της φωτό, το δαγκωμένο) και ήπια ένα κοκτέηλ κι ένα ποτήρια σανγκρία (δεν προβλέπεται, αλλά what the hell).
Image

Για βραδινό τα υπέροχα χόρτα του πακέτου βοηθείας και σολωμό.
Image 

Σάββατο. Ξεκούραση.

Ξύπνησα 10 και, σηκώθηκα 11, εφαγα πρωινό 11:30 (τα κλασσικά μήλα και αχλάδια με μπαχαρικά)Image

έχασα το Aqua Fit στη μία (στο κυριλέ γυμναστήριο όπου είμαι προσκεκλημένη για μια βδομάδα), είδα The Wire, μαγειρέψαμε ένα υπέροχο μεσημεριανό με λαχανικά ψητά στο φούρνο, τεράστιες μοσχαρίσιες μπριζόλες (μου έμεινε η μισή για το δείπνο)

Image

κοιμήθηκα το απόγευμα, έφαγα φράουλες και μούσμουλα στη βεράντα

Image
και κάπου στις 8:30 μ’ έπιασε η προκοπή και πήγα στο γυμναστήριο (το συνοικιακό), για να μη χρειαστεί να παίρνω συγκοινωνίες και να κάνω μεγάλες μετακινήσεις.

Στο προαύλιο του γυμναστηρίου έκαναν στεπ για να γιορτάσουν τα 19 γενέθλιά του – είχαν εξτραβαγκάντσα με διάφορα προγράμματα, μετά είχε και ζούμπα. Σκέφτηκα για λίγο να μπω κι εγώ στο τμήμα, αλλά αποφάσισα να κάνω τον κλασσικό μου διάδρομο. Τους έβλεπα από πάνω (οι διάδρομοι έχουν θέα στο προαύλιο): χοροπηδούσαν σαν τα κατσίκια και στροβιλίζονταν σαν δερβίσηδες σε μια πολύπλοκη χορογραφία. Δε θα μπορούσα με τίποτα να τους ακολουθήσω.

Image

Έκανα ένα μισάωρο πρόγραμμα στο διάδρομο, από τα presets, χωρίς να χαμηλώσω την ταχύτητα, όπως κάνω συνήθως. Μάλλον φαινόμουν πολύ ταλαίπωρη γιατί ήρθε μια γυμνάστρια και με ρώτησε “Γιατί τρέχετε έτσι;” και πήγε να μου χαμηλώσει την ταχύτητα. Δεν την άφησα και συνέχισα το πρόγραμμα ασθμαίνοντας μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αποτέλεσμα: 216 θερμίδες σε 30′ (60 παραπάνω απ’ ότι καίω με χαμηλότερη ταχύτητα), τρίχες δηλαδή, αν θυμηθώ σε τι αντιστοιχούν από παλιούς θερμιδομετρητές που μελετούσα στην εφηβεία.
Κατέβηκα από το διάδρομο παραπατώντας κι έκανα κανένα δεκάλεπτο να συνέλθω.

Στο δρόμο της επιστροφής πέρασα από την Πλατεία του Αγίου Θωμά για να χαλαρώσω λίγο, αλλά είχε πανηγύρι.

Image

Φουλ στον κόσμο, στα φώτα και στις θορυβώδεις γεννήτριες, με λουκουμάδες, καλαμπόκια και μαλλί της γριας ανά 50 μέτρα. Γύρισα γρήγορα σπίτι, όπου εξερεύνησα το πακέτο με φρέσκα λαχανικά που εστάλη από Πρέβεζα και έκανα ζεματιστά τα χόρτα που κανονικά βάζουν στις πίτες¨συγκλονιστικά φρέσκο και τρυφερό σπανάκι, τραγανά κρεμμυδάκια και δυο τριά αλα είδη που δεν αναγνωρίζω. με αυτά συνόδευσα τη μισή μπριζόλα και το ρύζι από το μεσημέρι.

Image

Χτες το βράδυ τραβήχτηκα μέχρι τη Μαλακάσσα να δω τους Depeche Mode. Δεν τους πολυακούω πια, αλλά δεν τους είχα ξαναδεί και ένιωθα πως το χρωστούσα κάπως στο συγκρότημα που παράγει σταθερά καλή μουσική τα τελευταία 30+ χρόνια και που άκουγα στα 90s.

Όλο αυτό βέβαια δημιουργούσε κάποια αναστάτωση στο πρόγραμμα διατροφής και άσκησης, αλλά το θέμα είναι να μη γίνω και joyless freak. Γραφική έγινα λίγο, αφού πήρα μαζί μου ταπεράκι με το φαγητό μου, το οποίο έφαγα καθ’ οδόν στο αυτοκίνητο κατά τις 7.30 (μεσημεριανό είχα φάει νωρίς). Αποτελείτο από διαφορα που μου είχαν μείνει από την ίδια και την προγούμενη μέρα, ψιλομισή μερίδα.

Η άσκηση αντικαταστάθηκε από αρκετό περπάτημα από το σημείο που παρκάραμε μέχρι το συναυλιακό χώρο και τούμπαλιν. Μετά το λάιβ μείναμε λίγο στη Μαλακάσσα για να ξεμπλοκάρει ο δρόμος από κόσμο. Κάτσαμε σε μια ψησταριά και όλοι πήραν κάτι, πήρα κι εγώ 2 χοιρινά καλαμάκια – είχε τελειώσει το κοτόπουλο. Δεν ήταν ακριβώς “σωστό”, αλλά ούτε και λάθος. Σκοπός είναι η δίαιτα να μην εμποδίζει τη ζωή κι όταν δεν μπορείς να είσαι 100% εντός προγράμματος να είσαι όσο μπορείς.

ImageImageImage

Τρίτη συνεχόμενη ημέρα φυσικής άσκησης. Αν πάω και αύριο θα σπάσω το προσωπικό μου σερί, σύμφωνα με το foursquare.
Μετά τη δουλειά, αφού έκανα μια μικρή συνεισφορά στο χώρο της πειραματικής μουσικής τσιρίζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα μαζί με άλλες 8 κορασίδες, ήμουν έτοιμη να γυρίσω σπίτι. Αλλά με έπιασε το φιλότιμο να πάω γυμναστήριο, μιας και η μίνι συνδρομή-δώρο λήγει την Τρίτη. Πρόλαβα στο τσακ ένα τμήμα Aqua Power(!), χωρίς να ξέρω τι θα αντιμετωπίσω. Ανέλπιστα διασκεδαστικό (άμα σ’ αρέσει να πλατσουρίζεις), όχι πολύ κουραστικό και ΔΕΝ ΙΔΡΩΝΕΙΣ γιατί είσαι μέσα στο νερό. Δε μ’ αρέσει ιδιαίτερα να ιδρώνω αγκομαχώντας πάνω σε ποδήλατα και διαδρόμους, απεχθάνομαι τις χορογραφίες αερόμπικ, δεν τολμώ καν να μπω σε τμήμα zumba (υπερβαίνω και το όριο ύψους) και, γενικά, πέραν της γιόγκα και του τάι τσι μ’αρέσουν στ’ αλήθεια ελάχιστα πράγματα. Μ’ αρέσει και το κολύμπι, αλλά σε θάλασσα, όπου έχεις μέρη να εξερευνήσεις και ανοίγει το μάτι σου – το πέρα δώθε στη διαδρομή της πισίνας το βρίσκω αρκετά βαρετό.

Είχα δίπλα μου και δύο εξηντάρες κυρίες κι έπαιρνα κουράγιο. Αφού “έβγαλα” το 45λεπτο τμήμα επιβράβευσα τον εαυτό μου με ένα γύρο τζακούζι, σάουνας και χαμάμ (μις και για πίτα γύρο προς το παρόν δεν παίζει).

Βγαίνοντας από το γυμναστήριο ένιωσα μια απρόσμενη ευεξία, ευδαιμονία, το πολυδιαφημισμένο wellbeing που υπόσχονται οι εν λόγω επιχειρήσεις. Σχεδόν μου έκανε νόημα το οκτάωρο του γραφείου, εαν ακολουθείται από μια τέτοια εκτόνωση. Κρίμα που έχω καλλιτεχνικές ανησυχίες και δε μπορώ ν’ αφιερωθώ πλήρως στην square καριέρα και το fitness, θα γινόμουν ένα πιο συμβατικό αλλά και πιο fuckable στέλεχος.

Μετά το workout (LOL) χλαπάκιασα μια σαλάτα με κοτόπουλο και, στο δρόμο για το σπίτι, σταμάτησα στο μανάβικο της Μαβίλη και ζαλώθηκα με νόστιμα καλούδια για να μαγειρέψω αύριο. Image

Ζήλεψα τις ευωδιαστές φράουλες Στροφυλιάς (πιθανότατα Μανωλάδας, αλλά ξαναβαφτισμένες) και τσίμησα τρεις μαζί με ρόφημα βοτάνων για καλό ύπνο. Ετοιμάζομαι να τηνε πέσω, καθ’ ότι πτώμα μετά από τόση δραστηριότητα.
Image

Image

Σήμερα επέστρεψα στη δουλειά μετά από 11 μέρες άδειας. Δε σκάβω κάτω από τον ήλιο σε χωράφι, ούτε δουλεύω σε μεταλλείο, ούτε εξυπηρετώ συνέχεια κόσμο, αλλά η δουλειά μου με κουράζει. Μάλλον όλες οι δουλειές είναι έτσι, εκτός αν κανείς κάνει αυτό που αγαπά πραγματικά. Είμαι αυτό που ένας φίλος μου αποκαλεί kunstarbeiterin – εργάτρια της Τέχνης – ένα μικρό γρανάζι στη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Πολλλά e-mail, τηλέφωνα, τιμολόγια, διαδικαστική δουλειά και απαραίτητη παρουσία σε βραδινές εκδηλώσεις, κάποιες φορές για να κάνω κάτι – διερμηνεία, παρουσίαση, τεχνική υποστήριξη – και άλλες απλώς για να είμαι εκεί, σε περίπτωση που κάτι χρειαστεί. Πάνω από 30 βράδια από μέσα Σεπτέμβρη (1-2 εκδηλώσεις την εβδομάδα απαραιτήτως), χώρια το φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου – μια βδομάδα τον Απρίλιο. Παρασκευή 26/4 που κλείσαμε ήμουν ήδη τέζα.

Στις 11 μέρες της άδειας την πρώτη, Σάββατο του Λαζάρου, μαγείρεψα – το τελευταίο δείπνο της σεζόν στη Breeder Feeder – ανοιξιάτικο μενού, εξοντωτικό αλλά πολύ ωραίο. Μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασίας και χειρονακτικής εργασίας τα πόδια και η μέση μου πονούσαν, αλλά ένιωθα πλήρης. Συγχωρέστε μου τη βιβλική αναφορά, αλλά δεν μπορώ ν’αντισταθώ: ήμουν πτώμα, αλλά ένιωθα ξανά ζωντανή.

Την Κυριακή είχα συνάντηση για τη μουσική σε μια σκηνή μιας ταινίας μικρού μήκους – πολύ ωραία η τανία – και τη Μεγάλη Δευτέρα φτιάξαμε όχι μόνο μουσική για τα 52 δευτερόλεπτα που χρειαζόντουσαν, αλλά ένα ολόκληρο καινούργιο τραγούδι, φρέσκο και δροσερό σα γρανίτα από λεμόνι. Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη έγραψα φωνητικά για 3 κομμάτια που έχουμε ήδη ηχογραφήσει, και τα “χρωστούσα” μήνες. “Γεμάτες” μέρες. Από Μ. Πέμπτη επέτρεψα στον εαυτό μου ν’αράξει, να κοιμηθεί, να δει 2μιση κύκλους The Wire, και τη Δευτέρα του Πάσχα να ξαναπιάσει άλλα δυο κομμάτια που χρωστάω καιρό, κι ακόμη δεν τελείωσα. Ωραία ήταν.

Αλλά σήμερα, πάλι εκεί, στο ίδιο γραφείο, στην ίδια ΚΑΡΕΚΛΑ.

karekla

Ήταν μια χαλαρή ημέρα επιστροφής – αλλά μετά το προηγούμενο work-intensive οκτάμηνο και μόνο η ιδέα του γραφείου με καταβάλλει. Το πρωί ένιωθα σαν 4 χρονών, όταν έκανα διάφορα κόλπα για ν’ αποφύγω να πάω στο νηπιαγωγείο.

Μέσα σ’ αυτό λοιπόν το πλαίσιο θα κινηθεί η προσπάθειά μου τις επόμενες 76 μέρες – 8ώρου, που περιορίζει τις διαθέσιμες ώρες για μαγειρικές και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες. Θέλει οργάνωση και πειθαρχία -σκοτώστε με δηλαδή καλύτερα.

Πήρα μεσημεριανό απ’ έξω: “σαλάτα” με φακές – δε δικαιλογούσε το όνομά της – τα λαχανικά που περιείχε ήταν ΕΝΑ τεμαχισμένο ντοματίνι και λίγος μαϊντανός. Την έφαγα κατά τη μιάμιση με δύο, τη χώνευα το επόμενο τετράωρο και κατά τις 6 έφτασα στο Holmes Place, στο οποίο μια φίλη μου μού χάρισε μια εβδομάδα δωρεάν συνδρομής. Αυτό που μου έχει λείψει όλο το χειμώνα ήταν το κολύμπι, και, καθ’ ότι διαθέτει πισίνα, τη χρησιμοποίησα για καμιά ώρα, ωραιότατα, αν εξαιρέσεις την υπόνοια αυχενικού που πάει να με πιάσει τώρα. Βγήκα από κει μέσα κατά τις 8 κι έτρεξα ν’ αγοράσω υλικά για βραδινό, γύρισα σπίτι λιμοκτονώντας και τσιμπώντας αποξηραμένα goji berries και μούρα στο δρόμο. Σώταρα σπαράγγια με τα οποία συνόδευσα έναν ωραιότατο καπνιστό σολωμό – επηρρεασμένη από το Food Doctor.

dinner may 8th

Ροκάνισα και τρία ωμά καρότα, ένα όσο γίνονταν τα σπαράγγια και δύο μετά – τόση λύσσα. Ήπια και ένα δάχτυλο λικέρ κίτρου “Προμπόνας” από τη Νάξο μετά, για να κλείσω τη σημερινή μέρα.

Φακές με μαιντανό, φέτα και ΕΝΑ (1) ντοματίνι - δεν ήταν θέμα δίαιτας, αλλά τσιγκουνιάς ή έλλειψης υλικών εκεί που το πήρα. Κανονικά, τα όσπρια δεν πρέπει να συνδυάζονται με τυρί - δεν αφομοιώνεται καλά το ασβέστιο έτσι. Καλύτερα με δημητριακά, πχ. ρύζι. 77 μέρες απομένουν

7 Μαΐου – ανακοινώθηκε το line up για το φετινό Up Festival. Παίζουμε την τρίτη (και φαρμακερή) ημέρα, στις 27 Ιουλίου. Σε 80 μέρες. Το φεστιβάλ ξεκινάει σε 78, όπως υπενθυμίζει το countdown στο site.

Χαρά, αλλά και τρόμος: όχι για τις πρόβες που θα χρειαστούν, το set list, τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά για το γεγονός ότι είναι ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ φεστιβάλ, σε ΝΗΣΙ – ούτε καν σε κάποιο αγγλικό λιβάδι που μπορεί να κάνει λίγη ψυχρούλα, αλλά τέλη Ιουλίου στις Κυκλάδες.

Και θα είναι ΟΛΟΙ εκεί – κι όσοι δεν είναι θα έχουν πλήρη κάλυψη: όλοι με smartphones και κάμερες, που θα αναμεταδίδουν κάθε στιγμή του φεστιβάλ σε πραγματικό χρόνο στα social media, blogs, έντυπα. Όχι μόνο την ώρα της συναυλίας, αλλά και την ώρα που χάφτεις ανέμελη το καλαμαράκι σου στην ταβέρνα, που πλατσουρίζεις στη θαλασσίτσα ή κάθεσαι στην αμμουδιά, λίγο πριν ειδοποιηθεί η Greenpeace και σε σύρουν πάλι στα βαθιά.

Λίγο η βαρεμάρα και η τσαντίλα της δουλειάς γραφείου, λίγο ο μεταβολισμός που πέφτει με τα χρόνια, λίγο η φυσική μου λαιμαργία και τεμπελιά έχω βάλει μερικά “κιλάκια” που με κάνουν να νιώθω άβολα και προκαλούν σχόλια από γνωστούς και αγνώστους τύπου “πάχυνες και σου πάει” ή αντιδράσεις του στυλ να μου παραχωρούν θέση στο λεωφορείο νομίζοντας ότι είμαι έγκυος. Όσοι μ’ακολουθείτε στο τουήτερ τα ξέρετε ήδη.

Μιλώντας χτες λοιπόν για το λάιν απ του φεστιβάλ ήρθε η στιγμή της συνειδητοποίησης – ο χρόνος μετράει αντίστροφα και μετράει από ΤΩΡΑ!

Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας την πορεία των επόμενων δυόμισυ και κάτι μηνών που θα με οδηγήσει σε μια αξιοπρεπή, ίσως και χοτ εμφάνιση ή στα ίδια και χειρότερα. Υπάρχει πάντα η εναλλακτική του λουκ Ντέμης Ρούσσος ή και το μπουρκίνι.

Γι’ αυτό και με ηρεμία και σύστημα ξεκινάμε. Το Πάσχα πέρασε, τα αρνιά φαγώθηκαν, τα τάπερ πλύθηκαν.

Έφαγα ένα συνετό πρωινό (πασχαλινό αυγό με φωμάκι και μισό μήλο), πήγα γυμναστήριο (μισή ώρα τρέξιμο, μη φανταστείτε), έφαγα ένα εξίσου συνετό μεσημεριανό (τονοσαλάτα με ντοματίνια, πιπεριά και κάπαρη συν παξιμάδι) και στις 8 θα πάω για γιόγκα. Κίνδυνοι: το φρόζεν γιόγκουρτ κοντά στη γιόγκα (μου έχει μείνει απωθημένο η γαρνιτούρα kinder bueno) και το ουζερί “Το Κουδουνάκι”, όπου με κάλεσε η φίλη μου η Ειρήνη. Ο κώδων του κινδύνου έχει ήδη κρούσει, να δούμε αν είναι πο δυνατός από τις σειρήνες των πειρασμών.

Update

βραδινό πρώτης ημέρας
photo-38

%d bloggers like this: